OP HET SPOOR
Hoe de Pacaya-vulkaanwandeling er echt uitziet
Van dennenbos naar velden van gedroogde lava en warme vulkanische ventilatieopeningen—dit is precies wat je onderweg op de trail naar Pacaya meemaakt, stap voor stap tot aan het uitzicht op de top.
Bekijk Pacaya-vulkaanwandelingen op GetYourGuide ↗De beklimming door bos en as
Het pad begint in het dennenbos vlak voorbij de ingang van het Pacaya National Park en klimt over verdichte vulkanische grond die in het begin gemakkelijk beloopt. Binnen twintig tot dertig minuten wordt de boomlaag dunner en verandert het pad in losser sintel en as — het soort ondergrond dat bij elke stap lichtjes verschuift, en waar stevig schoeisel echt het verschil maakt. De helling is voor het grootste deel gelijkmatig eerder dan steil, een opwarming vóór het lavaveld hogerop. Gidsen zetten doorgaans een tempo in dat past bij de langzaamste wandelaar van de groep, dus het voelt zelden als een wedstrijd, ook al overbrugt de hele beklimming een behoorlijk hoogteverschil op echt vulkanisch terrein.
Wandelen over gedroogde lava
Boven de boomgrens kruist het pad velden van gedroogde, verharde lava — donker, gerimpeld gesteente achtergelaten door eerdere uitbarstingen, waaronder de grote uitbarsting van 2010. Het is een terrein dat je nergens anders rond Antigua vindt: stevig maar ongelijk, soms met scherpe randen, af en toe hol klinkend onder je voeten. Gidsen kennen de veiligere lijnen erdoorheen, want het oppervlak is niet uniform en oudere lavastromen liggen pal naast nieuwere. Dit is het stuk waar de foto's van Pacaya meestal worden genomen, en ook waar de paardtaxi's en wandelaars elkaar ontmoeten — want juist de ondergrond hier is de reden dat sommige bezoekers ervoor kiezen om een deel van de weg te paard af te leggen.
De warme grond en de marshmallow stop
Bovenaan het lavaveld leiden gidsen wandelaars naar een plek waar de grond nog steeds geothermische warmte afgeeft die is overgebleven van het afgekoelde lava — warm genoeg, onder de juiste omstandigheden, om een marshmallow te roosteren op een stok die in de rots wordt gestoken. Het is Pacaya's kenmerkende moment geworden, een mix van aardrijkskundeles en kampvuurplezier. Precies waar dit gebeurt verschuift in de loop der tijd, omdat de warmste grond zich verplaatst naarmate oudere stromen afkoelen en nieuwere dichter bij de actieve kegel verschijnen. Daarom passen gidsen de stop aan naar waar de hitte zich op dat moment bevindt, in plaats van een vaste locatie.
Het topuitzicht en de MacKenney-kegel
Het hoogtepunt van de wandeling is een uitkijkpunt nabij de MacKenney-kegel, de huidige actieve krater die sinds de jaren zestig de top van Pacaya bepaalt. Op een heldere dag strekt het uitzicht zich uit over de vallei naar de vulkanen Agua, Fuego en Acatenango, plus Antigua en de lappendeken van koffieplantages beneden. Wandelaars lopen doorgaans niet de krater zelf in — toegang tot de actieve krater is beperkt en hangt volledig af van de huidige vulkanische activiteit, waarover parkwachters en gidsen ter plaatse beslissen. Het uitkijkpunt, niet de kraterrand, is de daadwerkelijke bestemming, en meestal is dat meer dan genoeg.
Onderweg zijn paarden te huur
Lokale families bieden een paardentaxidienst aan op het lagere en middelste deel van het pad, voor wandelaars die hun benen liever sparen voor het lavaveld en de top. Dit wordt ter plaatse betaald, contant aan de begeleider, maakt geen deel uit van de prijs van een tour en is volledig optioneel — veel wandelaars lopen de hele route. Ruiters stappen doorgaans af vóór de steilste of meest oneffen lavagedeelten, omdat paarden die niet veilig kunnen oversteken, dus zelfs wie een stuk rijdt, loopt uiteindelijk nog een deel te voet in de buurt van de top.